Zie het zo veel om me heen, mensen die een soort van vastzitten in een relatie die niet op liefde is gebaseerd. Als ‘romanticus’ wil ik blijven geloven in de pure liefde… tja, of dat realistisch is of niet, dat schuif ik even terzijde.

Je weet nooit wat er tussen twee mensen is als buitenstaander, dus ik mag er niet over oordelen, maar ik oordeel dan nu even op datgene dat men in de buitenwereld laat zien. Afhankelijkheid, emotionele disconnectie, manipulatie zijn een paar dingen die me vaak opvallen.

Niet dat ik zo’n relatie expert ben hoor, verre van dat, maar ik vind het zo sneu als ik mensen hun leven zie delen op basis van dat soort zaken. Geen verantwoording nemen voor eigen ‘shit’ maar lekker projecteren op de ander. Eerlijk is eerlijk, ook ik heb dat ooit gedaan, maar de reis in mezelf heeft me zoveel rijker gemaakt. Liefdevoller ook, naar mezelf en daarmee ook naar de ander, hoewel dit niet altijd zo hoeft over te komen.

Het klinkt cliché, maar het leven is toch echt te kort om niet eerlijk te zijn naar jezelf en de ander, om in onvoorwaardelijkheid te kunnen kiezen voor liefde.

Heb er maar weer een gedichtje van gemaakt:

‘de liefdesdans,

je kunt iemand in je hart sluiten, liefde voelen of zelfs kiezen van iemand te houden;
maar om waarlijk lief te hebben, zul je je met zelfreflectie moeten bezighouden;
liefde kan alleen stromen in vrijheid;
en in liefde voor jezelf, in alle oprechtheid;

je eigen angsten onder ogen zien, als je dat beseft;
of het nu binding, verlating, of iets anders betreft;
neem je verantwoordelijkheid, te helen in elkaars spiegel, zonder projectie;
zodat je zonder verborgen eisen steeds onvoorwaardelijker staat in affectie…’