Waar sommige mensen op straat het lastig vinden om mij te groeten, laat staan een praatje mee te maken, vinden daarentegen sommige hondenbezitters het heel normaal een mening te hebben, deze te ventileren, en zelfs ongevraagd advies te geven over hoe ik met mijn hond zou moeten omgaan. Helemaal overtuigd zijnde van hun eigen superioriteit.

In het begin heb ik nog weleens uitgelegd, waarom ik het op mijn manier doe, wat de traumatische historie is van mijn hondje, etc etc. Sommige zogenaamde adviseurs bonden daarmee in, bewust wordende van hun vooringenomenheid (hoopte ik), anderen luisterden niet eens en herhaalden alleen hun advies, onderbouwd met hun cv op hondenkennis gebied (van hondencoach tot hondenfokker…)

Dus uitleg mijnerzijds is inmiddels verleden tijd.

Als mijn hondje goed in zijn vel zit en toenadering zoekt bij een ander hondje (en dat hondje ook enthousiast reageert) maar deze hondenbezitter snel het hondje meesleurt in een grote boog om mij heen, bang een ‘verplichte’ groet naar mij niet meer te kunnen ontlopen, ja dan zeg ik tegenwoordig hardop tegen mijn hondje dat die hondenbezitter zijn/haar aversie tegen mij helaas op de hond projecteert.

Moet er niet aan denken dat dit soort mensen kinderen opvoeden…

Mensen in het algemeen, kinderen in het bijzonder, kun je (mis)vormen met jouw opvattingen, jouw normen en waarden, maar ook met racisme of discriminatie. Dieren blijven puur in hun energie, dus die zullen nooit begrijpen waar de eigenaar eigenlijk moeite mee had.

Waren wij mensen maar zo puur…