De conclusies uit het onderzoek ‘Onafhankelijkheid, dekolonisatie, geweld en oorlog in Indonesië 1945-1950’ bevestigen wat we allemaal natuurlijk al lang weten. Net zoals we weten dat dit geweld niet alleen tijdens de betreffende dekolonisatie oorlog plaatsvond.

Dat zaken niet zo zwart wit liggen, dat excuses niet op één hoop moeten worden gegooid om er maar vanaf te zijn, dat er nauwkeurig met terminologie – zoals Bersiap – moet worden omgegaan, omdat veel zo gevoelig ligt voor zoveel verschillende partijen, dat is voor ‘buitenstaanders’ lastig te begrijpen.

Maar als je eigen geschiedenis daar (bewust) onderdeel van is, voel je de gevoeligheid in je lijf, in je identiteit, net zoals de dilemma’s en de pijn vanuit ieders perspectief.

Weet je, zolang dit soort onderzoeken louter door Nederlanders wordt gedaan, bronnen niet voor alle partijen beschikbaar zijn, een tentoonstelling met gestolen voorwerpen van door het Nederlands leger vermoorde mensen kan plaatsvinden zonder rekenschap af te leggen over ethische keuzes hierin, tja… zolang zijn m.i. de koloniale verhoudingen helaas nog steeds actueel.

I rest my case.