Vanuit authenticiteit draag ik met trots de vrouwelijke gezichtsmarkering van mijn Molukse roots. Heb er ooit een stukje over geschreven (als voor-/dankwoord in een fotoboek) waarvan ik hierbij een stukje deel ter info.

Toen de kolonialen zo’n 5 eeuwen geleden ons land leegplunderden en ons met missionarissen onder controle wilden houden, is veel traditioneel en cultureel erfgoed verbannen. De commerciële belangen zorgden voor het stelselmatig afpakken van culturele zaken als voorouderverering, bahasah tanah, bovennatuurlijke krachten en spiritualiteit, om ze onder het mom van evangelie te verbieden.
Eén van de zaken die ook werd verboden – onder het Christendom – was het tatoeëren. Onze traditionele vrouwen versiering is derhalve maar één van de vele culturele zaken die onze voorouders als heidens moesten afzweren.

Door alle opofferingen van onze voorouders, en dichtbij van onze ‘ eerste generatie ‘ in Nederland om ons hier een toekomst te kunnen geven, hebben wij in deze tijdsgeest ook de vrijheid om – op cultureel gebied - terug te brengen wat van ons is.
Dit brengt veel heftige reacties met zich mee, maar ik begrijp ook dat de wijze van tatoeëren die de zeelieden meebrachten naar de westerse wereld een andere associatie met zich mee brengt dan de traditionele wijze die het voor ons altijd is geweest.

De huidige bewustwording van transgenerationeel trauma, dekolonisatie, het loslaten van Europese schoonheidsstandaarden, helpt ons de pijn van eerdere generaties te transformeren naar onze kracht.

Maar waar ik het eigenlijk over wil hebben, is het volgende.

Nederland vindt zichzelf als multiculturele samenleving altijd zo tolerant, mijn ervaring is helaas toch echt anders.

Als je er – in de beleving van de ander – anders uit ziet, lijkt dat genoeg om te mogen bekritiseren.

Of het witte suprematie (sorry modewoord) of de toch nog steeds aanwezige Calvinistische ondertoon (woon op de Veluwe) is, ik heb geen idee wat hieraan ten grondslag ligt. En ik wil me ook niet laten verleiden om me net zo schuldig te maken aan invulling of beoordeling zoals die mijzelf overkomt.

Mijn gezichtsmarkering is mijn antropologische authenticiteit en als mensen ernaar vragen sta ik bewust open om uit te leggen wat het betekent in het algemeen, en indien ze daar de ruimte en interesse voor aangeven ook wat het betekent voor mij persoonlijk.

Begrijp echt wel dat het door onwetendheid apart kan worden ervaren, maar daarom vind ik het ook een mooie opening tot een gesprek.

Dat het merendeel van de mensen echter hun oordeel al klaar hebben is een feit.

Op straat krijg ik dagelijks een afkeurende veroordelende blik, zonder reactie op mijn vriendelijke groet. Als ik aan de wandel ben komt het zelfs voor dat mensen hun kind snel wegtrekken, een grote boog om me heen maken of ineens hun hoofd de andere kant opdraaien zodra ze mijn gezicht zien.

Alles om mij maar niet te hoeven zien, terug te groeten of geconfronteerd te worden met mijn markering. Best heftig he…

Heb overigens een paar mensen kunnen vragen naar de invulling, waar ze mijn markeringen mee associeerden… de antwoorden schetsten werkelijk mijn verbazing, het varieerde van ‘crimineel’ tot ‘drugsverslaafd’!