Gisteren was het 15 augustus…. de Indië herdenking…. een datum die herdacht wordt maar niet gevierd.

Sinds 2015 heeft deze herdenking een eigen symbool, de Melati. Speciaal in het leven geroepen om naar eigen zeggen ‘de jaarlijkse herdenking meer tot leven te brengen binnen de Indische gemeenschap en daarbuiten’.

In eerste instantie was ik daar zeer content mee, om alleen al de zichtbaarheid en kracht van eigen identiteit te benadrukken. We mochten er ook zijn!

Sinds een jaar of twee weet ik eigenlijk niet of ik daar nou zo blij mee ben. Misschien ligt het aan mij, maar het voelt eigenlijk weer als een soort zoethoudertje, zoals vaker in de geschiedenis is gebeurd. Geef ze een klein gebaar en dat houd ze weer ff zoet…

Want waarom is 15 augustus geen nationale feestdag? Waarom wordt de herdenking niet in volledigheid live uitgezonden op de nationale televisie? Wat herdenken we als voor Indonesia de dekolonisatie oorlog pas begon?

Het heeft weer zo’n dubbel gevoel voor mij…

Wil niet te negatief zijn over gebaren, maar zeg nou zelf… 70 jaar na dato een symbool om ons te laten weten dat 15 augustus in de schaduw mag staan van 4/5 mei?

Ach, ben blij dat er veel mensen blij mee zijn van de eerste generatie, jammer dat ze dan wel moeten betalen om dat eigen symbool te kunnen uitdragen…